مرا در چشمانت فراهم آر ، من تازه متولد شده ام //// اكتاويو پاز شب بو (ایلشن جلاسی)

شعر امروز دیار بیستون

۱۳۸٧/۱٠/۳٠
 

 سلام ! بیاید و یه لطفی بکنید. این شعر رو واقعا بخونید فقط ننویسید

لذت بردم ولی در واقع اصلا نخونده باشیدواقعا زیباست نه از اون

زیباهایی که تو محیط مجازی میگن. یا علی!

 

                                            

                                                    

مادرید، 1937 !

درمیدان دل آنجل 

زنان با کودکانشان می خرامیدند و آواز میخواندند، 

هنگامی که فریاد ها به گوش رسید وآژیرها  ناله سر داد 

دو نفر لباس هایشان را پاره کردند و هم آغوش شدند؛ 

زیرا هنگامی که بدن های عریان به هم

برسند انسان ها از زمان می گذرند و زخم 

ناپذیر می شوند، 

هنگامی که دو نفر هم آغوش می شوند

جهان دوباره متولد می شود...             The Virgins

                  دوست داشتن جنگ است! 

همه ی درها را می گشاید... 

برادر و خواهر که هم چون دو آینه مفتون

شباهت خود بودند، با هم زنا میکنند 

چه بهتر جرم!!! 

چه بهتر نان رسوایی را خوردن 

و لواط گری که به جای میخک به روی یقه اش تف می زند! 

چه بهترسنگ شدن در مکان های عمومی 

که تسلیم شدن به این ماشین 

که شیره ی حیات را تلمبه می زند و بیرون  میکشد!... 

تو چون سنبله ی گندم در دستهای من رشد می کنی 

تو چون سنجابی در دستهای من می لرزی 

خنده ی تو بر من می پاشد 

آن گاه که تو لبخند زنان نارنج می خوری؛

           جهان دوباره سبز میشود..             Orange

بیدارم کن ، 

من تازه متولد شده ام

زندگی و مرگ

در تو آشتی می کنند

بانوی شب! 

برج زلالی!

ملکه بامداد! 

دوشیزه ی ماه!

مادر مادر آب ها!!!

                                                                      Mother and Child (detail from The Three Ages of Woman)  c1905

                                                          اکتاویو پاز

                                                  ترجمه:احمد میرعلائی

 

 

ایلشن جلاسی

[ خانه | خانه ی من | نامه های من ]